فيثاغورس عمل مىكرد . يكى از كلمات مرموز او اين گفتار است : هنگامى كه در علت زندگى جستجو مىكردم ، مرگ بنظرم آمد ، چون مرگ را ديدم ، دانستم كه چگونه شايسته است زندگى كنم ، يعنى آن‌كس كه مىخواهد زندگى الهى داشته باشد ، بايد جسم خود را بميراند ، و از تمام افعال حسيّه به قدر قوه‌اى كه به او داده شده ، دورى نمايد . در آن صورت مهيا خواهد شد كه زندگى حق و خداپسندانه داشته باشد . « او گفت : شب‌هنگام وقتى صحبت كن كه سروصداى خفاشها نباشند ، يعنى شايسته است آنچه مىگوئى در موقع خلوت كردن خود با خود باشد ، و فكرت را جمع كن ، و نفس خود را از آنچه مربوط بهيولى است دورى ساز ، ( يعنى امور مادى ) ؛ « او گفته است : حواس پنج‌گانهء خود را از توجه به امورى كه مفيد نيست باز دار ، تا خود را روشن سازى ؛ « او گفته است : ظرف را از چيزهاى خشبو پر كن ، يعنى عقل خود را بيدار نگاه دار و فهم خود را تيزتر كن و بحكمت آن را مزين ساز ؛ « او گفته است : حوض مثلث را از كوزه‌هاى خالى ، تهى ساز ، يعنى از قلب خود تمام دردهاى عارضى را دور كن ، مقصود خالى نگاه داشتن دل از قواى نفسانى كه اصل و ريشهء تمام شرهاست ؛ « او گفته است : از دم سياه نخور ، يعنى از گناه برحذر باش ؛ « او گفته است : از ميزان تجاوز نكن ، يعنى از حق هيچ‌گاه دور نشو ؛ « او گفته است : هنگام مردن مورچه مباش ، يعنى هنگام رسيدگى به خود بذخاير حسى خود توجه نكن ؛ « او گفته است : بايد بدانى كه هيچ زمانى بدون بهار نيست ، يعنى هيچ وقتى مانع از كسب فضيلت نيست ؛ « او گفته است : پيوسته در جستجوى سه راه باش . اگر پيدا نكردى راضى بخواب عميق باش ، يعنى بايد دنبال علم اجسام و علم چيزى كه جسم نيست ، ولى